Miniony już – miejmy nadzieję – czas pandemii dobitnie pokazał specyfikę potrzeb seniorów w wyjątkowych sytuacjach jakimi są zagrożenie dla zdrowia i życia doświadczanych w izolacji społecznej. Przyszedł wreszcie czas powrotu do normalnego funkcjonowania. Patrząc jednak na teraźniejszość dla ogromnej liczby społeczeństwa to jednak czas adaptacji do nowych warunków i poradzenia sobie z minionymi doświadczeniami.
Może nie jest to zupełnie nowe odkrycie – ale wyjątkową okazała się rola więzi rodzinnych, sąsiedzkich, towarzyskich i przyjacielskich. W zmaganiach się z samotnością, a często bezradnością osób w wieku senioralnych znaczącą role zaczęły odgrywać różnego rodzaju instytucje czy ośrodki o zasięgu terytorialnym, wojewódzkim, państwowym czy nawet międzynarodowym.
Oczywiście wciąż aktualnymi pozostają charakterystyczne dla tego okresu życia sytuacje trudne, do których zalicza się obniżenie sprawności fizycznej i psychicznej, utratę osób bliskich, utratę dotychczasowego statusu zawodowego, społecznego i ekonomicznego, zmniejszanie poczucia znaczenia i przydatności w grupie, zwłaszcza zmianę perspektywy czasowej, w tym zbliżającą się perspektywę śmierci, a także zależność od innych ludzi, czy też instytucji świadczących usługi dla osób starszych.
Podstawą adaptacji do starości jest pozytywna postawa wobec własnej starości i starości innych osób. Niezbędnym warunkiem udziału w pozytywnym procesie starzenia się jest akceptacja własnego starzenia się, refleksja nad własnym życiem, dokonanie bilansu opartego na poszukiwaniu rzeczy dobrych oraz świadomego wyboru celów do realizacji razem stanowiących o jakości życia seniorów.
Głównym tematem konferencji będzie więc problematyka osób starszych w różnorodnych odniesieniach – ale przede wszystkim w kontekście jakości życia. Zapraszamy do udziału w niej i podzielenia się swoimi spostrzeżeniami, wynikami badań i doświadczeniami.
